اي كاش مي دانستم كه چه بر من گذشت؛

چه صداها و آوازهايي ميان گلبرگ هاي سرخ باغچه و اين جان خسته ي من در هم تنيده بود. همان زمزمه ي آهسته ي من اما در گلو شكست.

با خود مي انديشم:

در پس اين پنجره كسي بود كه نام مرا مي خواند؛ آن هنگام كه باران نرم نرمك مي باريد. و چه زيبا

بود آوايش.

قرارمان به اين همه دل نگراني و پريشاني نبود،...

اما با هر ثانيه اي كه مي گذرد باغ بي آواز ما محروم تر و عريان تر خواهد شد، هر لحظه كه مي گذرد جايي و يادي از من نمي ماند در ياد.

مجالي براي گفتن نخواهم داشت: كه اين غبار دلتنگي حتي روي گل هاي باغچه ي همسايه كه همه آفتاب گردانند، خواهد نشست.

... همين طنين خوش آسمانم كه دريچه اي رو به من گشوده مرا فرا مي خواند... آي ...

به من خرده مگير! خواستم، خواستم از اين نهال كوچك بوستاني بسازم و از اين قطره ي زلال چشمانم دريا، اما اين خاك وسعتي به اندازه ي يك باغچه ي كوچك _ حتي به اندازه ي شادي ديروزم _ ندارد.

گل هاي سرخ باغچه ي من خشكيده و آفتاب گردان هاي باغچه ي همسايه هم از آفتاب رو برگرداندند...

من اما سر به آبي آسمان نهاده ام:

تا باورش كنم...

دیگر فرصتی برای اندیشیدن به لحظات سرد تنهایی ام نخواهم داشت، و این بار دلتنگی مرا از یاد خواهد برد. با تو با تمام افق های باز آشنا شدم... حالا هر روز کنار پنجره می ایستم و صورتم را به سوی باد بر می گردانم تا از هوای سرد بهمن وزشی را هم به سوی من بفرستد.

من، جریان باد را پذیرفتم و اکنون در معبر بادها و چارچوب شکسته ی آسمان ابر آلوده ام منتظر بارانم.

تو، که باشی باد هم هست.

تو، که باشی باران هم هست.

تو که باشی چشم در چشم غروب با آسمان سیاهم وداع می کنم و با نور مهتابت همه ی آسمانم را چراغانی.

من حتی از این راه دور هم می توانم مهربانی و زلال نگاهت را احساس کنم، حالا حتی می توانم آسمانم را رنگ کنم، رنگی به رنگ چشمان تو...

آن گاه:« آرزو می کنم که ای کاش برای تو پرتو آفتابی باشم: تا دستهایت را گرم کند، اشکهایت را بخشکاند، خنده را به لبانت باز آورد. پرتو خورشیدی که اعماق تاریک وجودت را روشن کند، روزت را غرقه ی نور کند و یخ پیرامونت را آب کند.»

عزیز لحظه های معصوم رویاهای من :                                                                                      

تو را به همان ساعت معلوم دلنشین دیدار قسم،                                                                         

نمی خواهم آزردگان بی شام و بی چراغ از اندوه اوقاتمان باخبر شوند. من دلم نمی آید تازه تر از تو دلیلی برای دل نوشته هایم بیاورم پس بی جهت بهانه نیاور که راه دور و خانه ی ما یکی مانده به آخر دنیاست.

خلاصه ی هر چه همین طنین خوش اندیشه ام،                                                                          

با هر کسی از کسان من از این ترانه ی محرمانه سخن نگو. برای دیگر ندیدن من تنها کافیست شبی بی صدا مرا در رویایت جا بگذاری و سادگی نگاهت را از من بگیری همین!

من تا انتهای دنیا تماشایت خواهم کرد و مراقب تک تک قدم هایی که بر می داری خواهم بود. تا بدانی شب همچنان شب است. پس پلک بگشا.

آن گاه که دیگر برای خداحافظی دیر نباشد:

تا نگویم خداحافظ...!                                                                                                            خداحافظ پرده نشین محفوظ گریه ها!

تنها برای آنکه بدانی این آسمان آبی به نور نگاه مهتابی ات نیاز دارد...

نمی دانم این بار هم آیا لازم است دست های دانایت را بر سیاه مشق های من بکشی یا نه؟ اما بدان  و به خاطر بسپار که من همواره منتظرم، و به آن ها احتیاج دارم: به نگاه زیبایت به دست نوشته های کم ارزش من، به  طنین اندیشه ات، به ...

من اگر توانسته باشم پنجره ای را به سوی این آسمان آبی برای تو باز کرده باشم، بی شک زندگانی ام پوچ نبوده...

صدایی که از آسمانم مرا می خواند صدای توست میان حرف و سکوتم.

این بار آمده ام که بگویم این آسمان همواره به تو نیاز دارد. به تو، به او ، و همه ی شمایی که دوستتان دارم.

......................................................................................................................................

این پست رو به همه ی شما بچه های با صفا تقدیم می کنم. امیدوارم مثل همیشه تنهام نزارین. 

.... و باز هم نا مه ای دیگر برای تو!

نمی دانم با این همه کاغذی که پی در پی سیاهشان کرده ام و روی دستم مانده چه کنم؟

من هیچ گاه نتوانسته ام وسعت احساسم را در حقارت واژه ها بگنجانم، اما می دانم که هنوز دست های حمایتگرت را از روی شانه هایم برنداشته ای، با همه ی وجودم احساسشان می کنم.

نمی دانم چه بر سرم آمده؟ تنها تو می دانی و بس ... مدتهاست به دنبال سجاده ام می گردم تا از این دلهره برخیزم، می خواهم این سایه ی تاریک را که همچنان گستاخانه بین من و تو ایستاده، از میان بردارم.

من تنها دانه های تسبیحم را که با خشم از هم جداشان کرده بودم، یافته ام و ساقه ی گندم گندمزار بی کران مهربانیت را داخل تک تک شکوفه های دانه های تسبیحم گذاشته ام، اما هنوز سجاده ام را نیافته ام. من در امتداد زمان قدم می زنم و به سمت بوی خاک می پیچم اما نمی یابمش. نمی دانم آن زمان که جسورانه فریاد کشیدم و حق ناحقم را از تو و همه هستی طلب کردم به کدام سو پرتش کردم. تنها می دانم که نزد خود نگه داشتی اش، ... «اینجا نتیجه ی غفلت یک لحظه ی حواست، مرا با این زمین خاکی چه کار؟» اما ...

ماههاست که برخاسته ام و به سمت عطر گل های سرخ رفته ام اما به هر سو که می شتابم تنها رایحه ی خوش و دل انگیز تو را حس می کنم.

محبوبم!

تنها اگر لحظه ای رویت را به سوی من برگردانی؛ همین حالا، همین جا، با رایحه ی مستانه ی بهارهای نارنج چادر نمازی بر سر می کنم، روی چمن های خیس می نشینم و بار ها و بار ها پیشانی ام را بروی گلبرگ های زیبای اقاقی و یاس فرود می آورم. با چشمانی بارانی که مملو از شوق و اشتیاق توست، در دشت می دوم، چادر نمازم را به باد می سپارم تا عطرش همه جا را پر کند و من هزاران هزار بار تو را شکر می گویم به خاطر دریای بخشندگی، سخاوت، و بزرگی ات ...

با آسمانم فریاد می کشم و زیر دانه های باران لبخند مهرت تازه ی تازه می شوم. و این هوای تازه مرا تا اوج اخلاص و آشتی ترین نگاه دوست می برد.

با تو همه ی این زمین خاکی، « همین غفلت یک لحظه ی حوا » سجاده ی من است.

تکه های شکسته ی دلم زخم هایی در وجودم نهاد که جز با نوای دستان تو آرام نگرفتند ...نوایی مانند صدای امواج، صدای دلنشین شب های مهتابی یا خلاصه ای از راز طبیعت...
نوای دستانی که برایم معجزه است و بس!

آری!
دستان تو را انکار نمی توانم کرد، آنچه از دستان تو می گذرد و از پشت این همه پونه قد می کشد، نوایی است که بر مدار صاعقه و حیرت می چرخد و وسعت تمام افقها را بر من می گشاید.
دستان تو در رویا و در تاریکی سرود آزادی را می خوانند. لحظه ها شناور در آب در خواب و بیداری با رود می روند، بر آسمان مانده بر رود خش می اندازند، در خویش می خزند و می غلتند و گم می شوند.

آسمان اما با رود نمی رود با لحظه و زمان نمی گذرد، با تو می ماند.

..........................................................................................................................................
تقدیم به استادی که همیشه برایش شاگرد خواهم ماند و افتخارم نیز همین است:
شاگرد بزرگ مردی بودن که فقط مضراب به دست گرفتن و ساز نواختن را به من یاد نداد... درس هایی دیگر از جنس روح بزرگش... به وسعت احساسی که صدای سنتور در وجودش نهاد و بی کرانش ساخت...
                                                          روزت مبارک